2 YAŞ DOĞUM GÜNÜ Günlüğü

Doğum günümüzden 1 ay geçmesine rağmen yinede detayları ve notlarımı paylaşmak istedim. Hızla geçen zamana yetişemiyorum. Oysa hamileyken ne çok boş vaktim varmış benim, şimdilerde yeni işler ,mildamın giderek artan ilgi yoğunluğu,içinde bulunduğumuz can sıkıcı toplumsal olaylar en çok ta canımızı yakan genç ölümler...

Miniğimin doğum gününe 1 ay kala hazırlandım bu yıl arkadaşlarıyla evde yapmaya karar verdim, hazırlıklarını bizzat kendim yapmak istedim birazda doğal olsun dedim. Rustik modasına bebek doğum gününe de ekledim, güzel oldu yaparken çok eğlendim ben, gelen misafirlerimize dağıtmak için 2 yaş hatırası  ahşap yazılar yazdım. Üstelik işimin bir parçasıydı. Iyi ki doğdun yazılı bayrakları çuval keserek boyadım, kurdela ile bağladım diktim.2 yaş kurabiyelerini eksik etmedim pek tabiki. Canım arkadaşlarımda ikramlar konusunda beni yalnız bırakmadılar çünkü çoğunu yapabilecek zamanım bile yoktu. Mildanın en çok sevdiği cakepops larını yaptım mesela tamamını yiyip bitiremesede sanırım elinde tutmak hoşuna gidiyor, artık 2 yaşında kızım, defalarca tahmin edersiniz li mum üfledik, alkış yaptık, tam bir doğum günü çocuğuydu o gün, arkadaşlarına iyi bir ev sahipliği yaptı, odasına götürüp sürekli oyun oynama dans etme çabasındaydı kuzum, her ne kadar herkese bebekk diye seslensede onlar anlaşıyor aralarında , 25 aylık oldu bile ama milda hala öyle konuşamıyor 2 kelimelik cümleler kuruyor artık söylediklerimizi yeni yeni tekrar ediyor, sanırım biraz geç konuşacak :) ama 10 a kadar sayıyor şu aralar, sanırım tecrübeli arkadaşların dediğine göre bir anda olucak herşey bakalım artık. 2 yaş sendromu yaşamadık pek çünkü inatlaşmıyorum onunla sadece uykuya direnç şeklinde geçiriyoruz, hala öğle uykularımız var, yaz saati uygulamasına geçince rahatladık biraz. Yemek yeme konusunda zorlanmıyoruz pek çok şükür, zaman zaman iştahsız da olabiliyor elbet ama o kadarını bizde yaşıyoruz:) kendi kendine kaptırınca dakikalarca oyun oynayabiliyor, en sevdiği şey şu aralar boya ve sulu oyunlar 😁 bebeğim benim

Bebeğimin 2 yaş doğum gününden bazı detaylarıda paylaşayım istedim, hem ilham olsun hemde bize hatıra :)

Çok öperiz :) bizden renkli fotoğraflar böyle :) 

23.Ay Döngüsü

Bir varmışız bir yokmuşuz gibi.. Öyle hareketli günler geçiyorum ki bu ara, mildam büyüyor,haliyle hareket katsayısı artıyor, arkamı dönsem hep bir şaşırmaca.hergünüm yoğun ve yorgun ama tüm bunlar arasında bile bir hobi edindim kendime tahta boyuyorum, yazıyorum, çiziyorum. Ne zaman fırsat buluyorum derseniz karnım doyuyor, ruhum doyuyor, beynim sadece onu düşünüyor o an, çünkü öyle kötü haberler alıyoruz ki , gidişat!!! Vs bu çok etkiliyor böyle yaparak bir an olsun uzaklaşıyorum herşeyden, niye daha önce denememişim ki diyorum,sadece milda uyuduğunda

Yapabiliyorum,bazende birlikte:) eğlenceli kısmı:)

Neyse mildam 2 yaşına giricek artık, doğum gününü evimizde kutlayacağız kısmetse, onun için eğlenceli olacak bir doğum günü Plan'ım var, arkadaşları ve özgür oyunlar gibi. Diğerleri mildayı hiç ilgilendirmiyor, masaymış, sunummuş, oymuş, buymuş.. Biz işte kendimizce tatmin olalım, renk seçmece falan, ne yapsam falan bi nevi hobi masası :) eh yılda 1 Yada 2 kez böyle masalar kurulduğunu düşünürsen çok ta abartı olmaz.aslında sevmiyorda değilim güzel sunumları, hoşlukları, zor geliyor sadece bazen:) olsun 1+1=2 bişey olmaz. Hazırlık yapacağım işte:)

Aslında bugün yazmayı seçmemin sebebi; resmen dili çözüldü çocuğumun bu zamana kadar elbet söylüyordu bişeyler kendince, mıkırtılar, mırıldanmalar falan ama; hiç söyle milda bu ne şunu söyle dediğimiz hiçbir şeyi tekrar etmiyordu bazı durumlar hariç, bugün resmen çığır açtı hep derlerdi bi anda oluyor diye, gerçi öyle olucak tabi ama işte! Bugün kek yapımında kullanılan tüm sözcükleri tekrar etti, bi nevi tarifini verdi çocuğum, beraber yaptık..

Mesela gözlemliyorum öyle 2 yaş sendromu erken girme durumları yaşamadık pek, çoğu zaman uysal sma bazen dediğim dedik, mühim olan o noktada inatlaşmamak ve üstüne gitmemek, öyle olunca yormuyor, üzülmüyoruz :) ağlarken yanına gidip ona neden sormaya kalksam ağlama davranışını daha da arttırıyor, o yüzden kendinle başbaşa bırakıyorum,sonra sakinliyor:) tercihleri oluyor, menimm diyor   Herşeye ama onun olanlara gerçekten, sağolsun benim olan birşeyi kim giydiyse Yada taktıysa benim adıma sahipleniyor , bir bir bana getiriyor hepsini:)

Yemek ve uyku düzenimiz çok şükür ki gayet iyi:)yemek seçmiyor pek fazla kerevizi bazen çıkartıyor bende suyuyla idare ediyorum. Domates yemiyor şimdilik, yemediklerinden çok , çok sevdiği şeyler var, yoğurt gibi, çorba gibi mesela :) 

Günlerimiz hep bir koşuşturmaca halinde geçiyor, şimdi 2 yaş derken belki okul falan bakıcaz artık, bu arada oyun grubuna da gittik biz, çok iyi geldi ona, çok sevdi, bıraksam kalıcak o derece yani, şimdi haftasonu hareket eğitimine götüreceğim. Bakalım neler yapıcak ??? Bizi özleyen dostlarımıza da şimdiden çok. Selam olsun, aklımdan hiç çıkmayan isimlerim var burda benim, onlar kendini bilir , öpüyoruz sizi çok, daha yazacaklarım çok, biriktirdim , daha doğum günü olucak falan...

Sevgiyle kalın...

Bu arada deniz sezonunuda biz böyle açtık:)

SOKAK ÇOCUĞU OLMA YOLUNDA:)

Geçen hafta sonu çandarlıdaydık malüm orda olunca mildanın keyfine diyecek yok, bu bakımdan biraz şanslıyız galiba😃 

Ben çocukluğumu sokakta doyasıya oynayan biri olarak kızımında bundan yoksun olmasını hiç istememiştim, çandarlıda mildam için herşey var: deniz, kum, çamur, ve köy havasının az da olsa halen hükmünü sürdüğü bir belde, herkes birbirini tanıyor,çoğu yazlık anlayışıyla yaşamaya dirense de o itici ve kendini bilmez teyzelerin varlığı,herşeye burnunu sokan bilmiş tavırlara inat biz çocukluğumuzu yaşayacağız, gerçi eskisi gibi prim yapmıyor artık bu bilgiç şirinler! Aman konuyu dağıtmıyım şimdi.

Mildam büyüyor elbet geçen hafta yağmurdan sonra su birikintilerinin bizi tahrik etmesi sonucu, giydik çizmelerimizi şılap şulop oynadık, milda öyle mutluydu ki bir o birikintiye bir diğerine derken hopluyor zıplıyor, sonunda dengesini kaybedip suya düştüüü:) ah surat tabi şaşkın:) kalktı , etrafa baktı:) düşünce bişey olmuyormuş deyip ellerinin üstüne kendini bırakıverdi:) bir bana bakıp yayannn! Diyor diğer yandan hopluyor:)

Kendimi gördüm, o oyun onun için öyle tatlı ki, hiçbirşeyde yok tadı:)

Bu arada bu aralar YAĞMURLU BİR GÜN  adlı kitabımız var onu da okuyoruz, TÜBİTAK yayınlarının orada geçen hikayeninde bir nevi uygulamasını yaptık, şimdi kitabı ne zaman okusam ona ayakları durmuyor yerinde çizmelerini gösterip, çoraplarını çıkarıyor:) 

Yaşayarak öğrenme diye buna derler:)

Zaten burdayken deniz kenarında da kumların içine uzanmak, ellerinin o kum yığını arasından çıkışını izlemek en güzel keyfi:) bir de köpek, kedi dostlarımız var bizim bazen balkondan bazen yanlarına gidip onlara ekmek vermek de ayrıca bir sorumluluk:) annesnnesiyle yapıyorlar bunu daha çok:)

Allah'tan öyle titiz ve tirmil biri değil anneannemiz :) mildanın evi dağıtması, dökmesi, kırması , halının orta yerine dökülen yiyecekler , onun gelişiminin bir parçası olduğunu düşünen bunları yaparsa öğrenir diyen anneannemiz var, Allah'tan yani:) kahvaltı hazırlıyorlar mesela; annem veriyor mildaya bardakları arada birbirine vurarak masaya götürse de risk almadan öğrenilmez diyor:) öyle ya risk almak lazım bazen; tehlikeye atacak durumlar dışında tabi:)

Şimdi bol güneşli günleri bekliyoruz izmirde,daha çok doğal yaşam oyunları için,sağlıkla geçsin günlerimiz ,sevgiyle dolsun içimiz diyoruz:)

ANNE SÜTÜNE VEDA

Epeyce oldu aslında veda edeli :(biraz emin olmak için bekledim yazımı yazmayı

Mildam şu anda 20 aylık, bu kararı evet ben aldım elbet ama onunda bu sürece katılmasını birlikte hareket etmemizi istememden dolayı kademe kademe bırakmaya karar verdim, 18.5 aylıkken başladım ben biraz zor tarafından girdim bu yola; gece emzirmelerini keserek:( ama sandığım gibi de pek zor olmadı, o gün gündüz emzirmiştim ve ona artık büyüdüğünü sütünün bardaktan içmesi gerektiğini söyledim. Akşam yatarken bir bardak süt içirdim (bu ana kadar hiç takviye süt vermemiştim) gece yarısı malüm kalkınca istedi ve ona e annem sen büyüdün ya ?demiştim,sana !bardaktan içtin dedim,yarın bakarız yine ,bende süt olursa içersin dedim. Gayet olgunlukla ;tamam mı? Dediğimde tamam der gibi başını salladı, uyumaya biraz zor geçti biraz kıvrandı o gece ama kararlı olmalıydım, tutarsız davranmadan kararlılıkla sürdürecektim artık!

Ertesi gün gündüz 1 kez emzirdim, geceden başlamamın bir sebebi de gündüzleri daha kolay atlatabilmek, oyun saatleri, yemek içmek derken daha kolay olacaktı.o yüzden zor olandan başlayıp kolaya doğru bir yol izledim. Hem değişken zamanlarda verebilirdim ona:)

Ikinci gece yine aynı tekrar istedi ve bir hafta kadar böyle direndik biraz ama 1 hafta boyunca geceleri hiç emzirmedim. Ikinci hafta gündüzleri hiç vermedim belki o hafta 2 Yada 3 kez gündüz emdi bi ara gece de verdim ama şöyle diyerek ;-bakıyım belki sütüm vardır varsa hemen senin dedim:) güldü bu fikir bile onun için çok güzeldi, verdim gülerek  mutlulukla emdi. Onu strese sokmak istemiyordum hep tepkilerini ölçtüm, bi gün çok tokken sordum kendim teklif ettim yani, istermisin diye istemedi, artık 19 aylık olduğunda ise değişken zaman aralıklarında emzirdim.ama her gece yatarken 1 bardak sütümüzü mutlaka içiyorduk yine istediğinde ki bu artık çok azalmıştı, Nalan da süt kalmamışşş, bitmişş bak sütlerimi ben bardağa koydum , artık bardaktan içiyorsun çünkü büyüdün diyerek her defasında bıkmadan yılmadan anlattım:) ve her defasında başını sallayarak onay veriyordu bana kuzum:) gündüz ve gece uykularında hiç bir değişiklik olmadı bu süreçte, oradan anlıyordum mutlu olduğunu, ağlamalar huysuzluklar hiçbiri yoktu. zaten bunlardan birini farkettiğinde duruma devam etmek olanaksızdı, benim için burada onunda bunu isteyerek birlikte üstesinden gelmekti, daha da gecikmek istemedim bu dahada zorlaştıracaktı işimizi, ama hazır olduğunu bebeğinizin hazır olduğunu hissetmek çok önemli bu noktada çünkü benim kızım normalden daha az emmeye başlamıştı bırakmasının daha kolay olacağını düşündüğüm için elveda dedik:) 

Günler bazen gece bazen gündüz ara ara devam ederken artık gece uyandığında istese bile annecim sütümü bardağa koydum deyip gece yarısı doldurduğum bir bardak ılık sütü başucumdan ona uzatıyordum:) içiyordu lıkır lıkır :)

Ve artık ikimiz için son a gelmiştik, artık yaklaşık 2,5 haftadır hiç bir şekilde emmiyor istemiyor bile, gece yarısı sütüde yok sadece gece yatmadan 1 bardak süt içiyoruz o kadar!

 Emzirme denen bu şahane duygu her ne kadar anne ve bebeği arasında anlatılmaz bir bağ kursa da vedaları da o bağın içinde sonsuz sevgiyle kurulan bağ sadece size özel yaşadıysanız bu ana kadar, bebeğinle de o denli rahat konuşuyor ve uzlaşabiliyorsun bu net!

Sandığımız kadar karışık bir durum değil oysa; eğer bebeğiniz buna hazırsa zaten gerisi daha kolay oluyor, herşeyi gayet iyi anlıyorlar, mühim olan kararlılıkla sürdürmek, onu strese sokmadan istediklerini yapmasını sağlamak, ben hiç tasvip bile etmediğim o geleneksel korkunç yöntemleri hiç aklımdan bile geçirmedim doğrusu, bunu yapacağıma uzun süre daha emzirir, bir gün onun bırakmasını beklerdim, çünkü onunla bu güzel ve özel bağımızın bu şekilde kopması onda yaratacak bir travma etkisini düşünemiyorum bile, en azından ben böyle düşünüyorum. Vedalar da hatırlanır elbet, tıpkı başlangıçlar gibi !!!

Artık emzirmeye veda demişken aramızdaki iletişim de gitgide çılgınlaşıyor, konuşmaya çabalıyor, onu anlamaya çalışıyorum. Çoğunu anlamlandıramasamda biz ona gülüyor,ve birbirimizi anlıyoruz. Emzirmeyi bırakıınca hiç öyle duygusal durumlarda yaşamadım  açıkçası çünkü ben emzirirken bu mükemmel duyguyu sonuna kadar yaşadım, ona yararı oluyorken anlamlıydı, ben ancak o zaman fayda sağlıyordum ona, bu nedenle veda ederken biz iyiydik, mutlu ayrıldık , mantık ayrılığı yani :))

Neyse tamamen şahsi fikirlerim olup bir gün eğer kızım da bu yaşantılardan geçeçek olursa elinin altında gözünün üstünde olsun istedim bu notlar... 

Velhasıl büyüyorlar gerçekten emmeyi bıraktığında sanki bebeklikten çıkmış gibi oluyorlar evet. Işin bu kısmı var işte hiç büyümesinler ama maalesef ki koşarak büyüyorlar hemde:(

Bizim veda hikayemizde bu darısı sizin başınıza :) anahtar kelimeler kararlılık,anlayış,empati bu çok önemli:) alışkanlıklardan kurtulmak zaman ister biraz, zordur yani...

Fotoğraf durumla pek ilgili gibi gözükmesede Büyüdü onun resmi :)