BİR DOĞUM HİKAYESİ 2.BÖLÜM

Bu bölümde artık ağrılarım dinmiş ve yavaş yavaş yeni bir hayata alışma evreleri..şimdi 2 aylık olduk bile ..daha öncede demiştim ben sezaryanı sevmedim diye yine de aynı fikirdeyim,şimdilerde şikayetim yok evet ama uyuşukluk hala devam ediyor o bölgede düşünün artık nasıl uyuştuysak..neyse ki sonunda bir mucizeye kavuştuğunu bilmek herşeyi unutturuyor insana.
 Birazda gelişiminden bahsedeyim; doğumda 3000 gr ve 50 cm..1.ay gelişim; 4000 gr 55 cm..2.ay gelişim;5000 gr 60 cm..
Bunlar gösteriyor ki benim kızım uzun olucak..her ay 5 cm uzamış bu her bebekte bireysel  farklılıklar nedeniyle çeşitlilik gösterebilir.. Tüm bunlar olurken ben yeni hayatın içinde kızımda hızla gözümün önunde büyüyordu..hatta o yeni doğan ilk haftalarını bile şimdi çok özlüyorum hala küçüçük olmasına rağmen..ilk haftalarda hala kendini anne karnında hissetmesinden dolayı vucudunu kıvrım kıvrım hallere sokmasını,sürekli yüzünü kapamasını,küçük ağzıyla emmeye çabalaması..bunları daha çok geçmemesine rağmen çok özlüyorum.yeni doğduğunda hiç bir kıyafeti olmuyordu,tavsiyem eğer kilosu benimkisi gibiyse prematüre bebekler için olanları tercih edin ki..üzülmeyin sonra:)
 Evet evdeki ilk haftam biraz zorladı,dikişlerim ve kızımın emme çabaları..benim dikişlerden dolayı karın kaslarımı kullanamam,yardımsız ayağa kalkamamam..bunlar biraz sıkıcıydı.sonrasında herşey normale dödü kızım hızla toparlanmaya başlayınca bende 25 gün sonra göğüs ucu slikonlarını kullanmayı bıraktım ama öyle muhteşem kurtarıcım olmuşlardı ki,,herkese tavsiye benden..hatta sonrasında memeyi gayet güzel aldı..bi zorluk yaşamadım.emzik vermeye 2.haftada başladım ve yine son derece rahatladım..emzik konusunda da doktorlar ikiye ayrılsada ben vermeyi tercih edenlerdenim çünkü bebek sakinliyor,uykularını bu sayede daha düzenli hale getirebiliyosun..benden söylemesi..
Biz kızımızı sık sık dışarıya çıkardık (kalabalık yerler dışında) bol bol temiz hava almasını sağladık..tabi bu gezintiler hep 20 dakikalık oldu..20 günlük olduğumuzda çandarlıya adım attık bile..yani 40 - 20 gezmemizi oraya yaptık..kızıma havası çok iyi geldi bol bol uyudu..sonrasında 40 uçurması derken yine çandarlı ..şimdi 2 aylık olduk bile..düzenli aşılarımız yapılıyor hatta bugün verem aşısı ve karma aşıları oldu..beklediğimden güçlüydü bebeğim öyle çok ağlayıpta benide üzmedi..seni çok seviyorum annemm..
  sevgiyle kalın...

BİR DOĞUM HİKAYESİ..

En başından yazmak gerek bu hikayeyi; 11 mayıs cuma günü hiçbirşeyden habersiz ama son olabileceğini de düşündüğüm doktor kontrolümüze gittik.önce nst girdim herşey normal gözüküyor ama benim kızımın daha gelmeye niyeti yok bu arada 40 haftaya girmiş bulunmaktayız.doktorumuz ben daha beklerim herşey normal gözüküyor ve normal doğum için şartlarda uygun desede nst sonrasında girdiğim ultrason hiç de öyle demiyordu..suyum azalmış ve kızım hala doğum kanalına girmemişti..zaten bir haftadır ben su sızdırıyordum bu nedenle tekrar vajınal muayene yaptı doktorum suyun miktarını kontrol etti ve gerçektende azalıyordu ..işte hemen oracıkta artık kararımızı vermiş ortak bir karar olup yarına yani 12.05.2012 cmt gününe karar kılmıştık..bu ani alınan karar sonrası eşim ve benim rengimiz artmış..iyi huylu hormonlar salgılıyorduk:)) sevinç ve şaşkınlık arasındas gidip gelen biz eve gidemedik,hemen bişeyler içmek için foruma gittik ve birbirimize bakmaktan başka bişey yapamaz olduk..çünkü çok değil saatler sonra biz artık üç kişi olacaktık..canımızın canı kızımız gelecek ve aile olacaktık..bu çok önemli kararı ve güzel haberi hemen ailelerimize verdik..onlarda bir o kadar heyecanlı ve sabırsız bekleyiş içindelerdi ki,bizimle birlikte bu güzel duyguları paylaşan bütün dostlarımızı aradık haber verdik..akşam oldu,gece oldu sabahlar bir türlü olmadı bize bu gece..uyuyamadık..tüm gece işte bu son gecemiz iki kişilik serüven bitiyor artık deyip eşimle yorumlar yaparken 2 saat bile olsa uyuduk..sabah güzel ılık bir duş ve evde tekrar son halim diyeceğim bir fotoğraf daha çekildim..saat 07 de yola çıktık annem,kardeşim,kayınvalidem ve kayınpederim ..07:20 kent hastahanesindeydik..giriş işlemleri,bu arada nurdan (kardeşim) durmadan bizi fotoğraflıyor,bende içimi saran o heyecanı ört bas eder gibi durmadan gülüyorum..ama çok keyifliydim bana ne olacağını sonrasında ne yaşayacağımı bilmeden her anın tadını çıkarmaya devam ediyordum..neyseki kalacağım odaya geldik..önceden hazırladığımız süslerimizi etrafa yaydık ve oda süslemelerine geçtik bile..annemler balon şişirirken balonun cııyyyk sesleri koridorları sabahın köründe ne kadar inlettiysede bizde okadar güldük:) evet tüm bunlar hazırlanırken benimde artık gitme vaktim gelmişti; saat 08 olmuştu ve ben o sevimli ve bir o kadarda büyük ameliyat elbisemi giymiş sedyeye uzanmıştım bile..işte o veda vakti :(  ; duygu dolu anların yaşanılacağı sinyali bu noktada başlıyor.gözyaşlarım düğümlendi öyle pek ağlayamadım giderken ameliyathaneye,sevgili eşim en büyük destekçim ellerimi sımsıkı sardı ve beni büyük bir cesaretle gönderdi..ve tabii sizlerin duaları..
 vee ameliyathanedeyim( bu arada ne çok isterdim doğumhanedeyim demeyi) epudural yapıldı..bu anı hiç hissetmiyosun çok rahat sonrasında hep sorularla belden aşağı inen hissizliğin tespiti..derken önümde bir örtü saat saat 09:10 benim gözlerim gitgide ağırlaşıyor ve artık belden aşağısını hissetmiyordum..garip bir his içimden hep dualar okuyor bir yandan kızımla kavuştuktan sonra ne yapacağımı düşünüyordum..bir yandan hemşireye kızımın o ilk an fotoğraflarını çekmesi için rica da bulunurken diğer yandan eşimin fotoğraf makinasını ameliyathaneye getirmesini bekliyordum ki bu pek mümkün olmadı:( ama doktorun telefonuyla bu işi hallettik en azından istediğim bir kaç kare fotoğrafı oldu kızımın:)
  ve saat 09:31 canlı ve gitgide yükselen bir ses ..kızımın ilk sesi ..duyduğum ve duyacağım unutamayacağım bir ses..harikaydı.agladım doyasıya ağladım.ama itiraf etmeliyim ne olduğunu hala anlayamadığın bir his..3 sn bile olsa kızımı havluya sarılı bir şekilde bana gösterdiler..koklamak çok isterdim ama maalesef o kadar vakitsizlik..gözleri cam gibi parlıyor ve öyle göz göze geldik kızımla..o an muhteşemdi işte!
  sonrasında kızımı sarmalayıp yukarıya odaya götürdüler ve ben hala masada tam 1 saat kaldım..hayatımda hiç bu kadar uzun geçmemişti saatler 24 saat gibi gelmişti bana o bir saat ..çok sıkıldım o an çok..neyseki az sonra geldi benim sedyem ve serumlarla yukarıya çıkmak için asansöre bindik..asansör açılır açılmaz ne göreyim..bütün sevdiklerim karşımda canım yol arkadaşım,kardeşim,annem,bahar,münevver,arzu,müge ve kuzuları ve en sevdiklerim işte..kimi fotoğraf çekiyor kimi kameraya çekiyor..ama tek ortak yaptığımız şey gözlerimizden süzülen yaşlar..hepimiz birbirimize bakıyoruz  çok teşekkür ederim yanımda olduğunuz için..
  ben odaya geldiğimde milda çoktan odadaydı ve sürekli ağlamış babası konuşmuş onunla ..gelirgelmez canım nurdan kendimi iyi hissetmemi sağlayan rujumu sürdü,saçlarıma çekidüzen derken ..iyi görünüyordum..suratımın şiş olmasının dışında tabi..yüzüm,ellerim,ayaklarım çok şişmişti..epuduralden dolayı tabi bu şişkinlik..5 saat sonra indiler ..apartopar emzirmeye başladık..çok şükür ki sütüm hemen geldi bubun için çok şanslıydım..fakat göğüs ucu slikonlarıyla hallettik bu işi..damakları henüz buna hazır değildi ve zorlanmasın diye bu uçları kullandık..
 işte tarif bile edilemeyen bu duyguyu tatmıştım artık..3 kişilik bir aile olmuştuk..artık bundan sonrasıydı hayatımızın geri kalanı yani yeni hayat..allahıma çok şükür ki hiç bir aksilik yaşanmadan atlattık bu heyecanı..bu arada ben henüz yeni anneyken o sıralarda daha birbirimizi bile görmediğimiz sadece blog tutarken tanıştığımız;  beyzagülle yaşamak blogu sahibesi çok değerli arkadaşım filizin sesini duymak bana güç verdi bir o kadar şaşırdım ve duygulandım..yine sevgili merve o da bal yanağın annesi..blogtaki arkadaşlar bilir onun sesinide duydum öyle mutlu oldum ki anlatamam..öyle içten ve samimilerdi ki..sanki biz uzun zamandır arkadaşız..size gerçekten çok teşekkür ediyorum kızlar..:) ve tabi burdan bana dualarını esirgemeyen ben giderken iyi dileklerini bir bir yazan arkadaşlarıma da çok teşekkür ediyorum..inanın bana güç verdiniz..kocaman öpüyorum tekrar..
 İşte benim hikayem..sonrası yani 2.bölümü bir diğer yazımda
                                      sevgiyle kalın..

İŞTE GİDİYORUM...

Biz yarın canımızın parçasına kavuşmaya gidiyoruz,bugünkü doktor randevumuzda suyumun azaldığını fark ederek ve riske girmeden,artık gününün geldiğini de düşünerek sezeryan ile doğum macerasına girmeyi uygun bulduk..şimdi bundan sonrası hayatımın ikinci yarısı ; heyecanlıyım,mutluyum,hüzünlüyüm,ben acayip bişeyim şu an..yarın biliyorum çok başka duyguları tadıyor olacağım..bu 40 haftalık yolculuğumda beni hiç üzmeyen kızım ve sevgili eşim başta olmak üzere beni güzel yorumlarıyla hiç yalnız bırakmayan arkadaşlarıma buradan çok teşekkür ediyorum..bundan sonra bir doğum hikayesi yazan başlıkla size merhaba diyeceğim,ama bu zaman ne zaman olur bilmem artık?
     Dualarınızı benden esirgemeyin..allaha emanet olun..sevgiyle kalın...

39.HAFTADAYIZ :))

Yepyeni bir haftaya girdik yine; hatta tam ortasındayım 39+4 olduk bile..hep derlerdi son haftalar geçmek bilmez,çok zor geçer diye.sanırım benim için; normal doğum düşünüpte suyun,sancının gelmesini beklediğimden,her an herşey olabilir düşüncesinden geçmiyor bize zaman..yoksa şu ana dek son haftalarda olmama rağmen ne yatış şeklimden dolayı bir rahatsızlık var,ne de günlük yaşantımı zorlaştıran sebebler..sık sık tuvalete kalkmam dışında çok şükür ki herşey yolunda :) Tabi şu durumda var,çok arkadaşımın 37-38.haftalarda doğum yapmış olması,kız bebeklerin erkek bebeklere oranla daha erken geliyor söylentisi..tüm bunları düşününce seninde beklenti içine girmen çok doğal oluyor tabi..istisnalarda yok değil hani..neyse biz rahatız şimdilik ama doktorumun dediğine göre de her an herşey olabilir,hazırlıklı olmakta fayda var..ee napalım biz hazır ve nazır beklemedeyiz..Daha önece yazmıştım çatı muayenesi olacağımı, şimdi o konuda yazayım..çok şükür ki sıkıntısız atlattım o günü..sevgili blogger arkadaşım mügenin dediği gibi saniyelik bişey işte..hep o cümleyi düşündüm o an..ve geldi geçti ..öyle gözünde büyütecek bir olay hiç değilmiş..doktorum normal doğum için çatımın müsait olduğunu ve gününe kadar bekleyebileceğimizi söyledi,fakat benim pıtırcığım hala doğum kanalına girmemiş bile..neyse biz bekleyeceğiz tabi ki son ana kadar,o gelmek istediği zaman gelsin diye..şu ana kadar duruş pozisyonunda bir terslik yok,fakat öyle illa ki normal doğum olsun diye de tutturduğum falan yok..son ana kadar ne değişir ,değişmez bilinmez..bu nedenle nasıl olması gerekiyorsa öyle olsun herşey..
 Gelelim bu haftaya bu haftada doktor kontrolümüz vardı ..4.kez nts'ye girmiş oldum..seni tekrar görebilme şerefine nail olduk babanla tabi yine hep olduğu gibi heyecanlanarak..ellerinle ağzını kapamış,gözler kapalı bir poz verdin bize..yine defterimin en güzel yerinde duruyor fotoğrafın..belki ultrasonda seni son görüşümüz olur dedik,,artık gerçekten kucağımıza alırız diye yorum yaptık babanla..belki kimbilir?
 Bu hafta itibariyla 3.100 gr ,52 cm olmuşsun:) kilon normal ama boyun sanki azıcık uzun gibi:) tabi bunun üstüne ne yorumlar yaptık bir bilsen..biliceksin tabi..hepsi kayıt altında bunların..baban hep kameraya aldı bizi her doktor randevumuz neredeyse kameralı geçti bizim..
 Şimdi geriye sayım başladı artık diyebiliriz,öyle heyecanlanmıyor da değilim hani..öyle bir merak var ki sana karşı..yaşanılan şey her ne olursa olsun seni biz istedik,bizimle ol istedik..sana sormadık bu kararı alırken belki ama umarım dünyaya geldiğinde güzel duygular beslersin,hayat seni hep güzel şeylerle karşılaştırır,aksi durumlarla karşılaşsan bile mücadele edip,başedebilmeyi bilirsin..sağlıkla gel bebeğim biz bunu istiyoruz..


karnı burnunda ben

Bundan sonra 40.hafta'ya giricem..bilmem belki yeni haftamı paylaşabilirmiyim,belkide bir doğum hikayesi yazarım..orası hiç belli olmaz artık ama ben bugünlerde bunları yaşıyorum..yeni bir postta görüşmek dileğiyle ...
     sevgiyle kalın..